Dag 27: Los Banos Fair

2016042752

Yes, na 7 jaar liepen we vanavond zomaar wéér met Hans en Janny op de fair in Los Banos. Zo leuk om dat met z´n allen te doen. Voor hen was het een lange dag met een bezoek aan Yosemite en flink slecht weer op de terugweg, maar ik denk niet dat ze spijt hebben.

De fair is een leuke, wat traditionele kermis met heel veel eettentjes en wat kraampjes, maar draait vooral ook om ´showen´ van vee. Koeien, varkens en geiten, allemaal als competitie van de jeugdclubs FFA en 4H. Dat is een heel verhaal, wat ik in 2007 al eens uitgelegd heb in een blog. Bij deze dus dat verhaal nog maar een keer gekopieerd:

Uit mijn blog van Chowchilla Fair 2007:

Ik wil graag even terug komen op de koeienkeuring, want ook voor mij was het allemaal best nieuw wat daar gebeurde. Natuurlijk hebben we later veel uitleg gekregen van de vrienden daar, over hoe dat nu allemaal werkt. Je moet het eigenlijk zien als een soort ‘sport’, waar de kinderen veel tijd in stoppen en waar ze zowel eer als geld mee kunnen verdienen (en verliezen).

Ten eerste zijn er twee verenigingen: de 4-H is voor de jongere kinderen, zo’n beetje tot ze naar Highschool gaan. Zeg maar tot een jaar of 14, ze zitten dan nog op Junior High. Dit zijn de kinderen die op de foto’s de witte overhemden en de groene petjes enzo dragen. Er zijn verschillende afdelingen van, naar plaats ingedeeld. De oudere kinderen, vanaf een jaar of 14, 15 zijn lid van de FFA, de Future Farmers of America. Dit zijn de blauwe jassen, achterop staat ook bij welke afdeling/plaats ze horen.

De kinderen kopen een kalfje van een paar maanden in deze periode. Dat kalfje moeten ze verzorgen, eten geven, op tijd laten inenten en alles wat er bij hoort. In september gaat het kalfje voor het eerst mee naar een show, op de Madera Fair. Als het kalfje dan een jaar oud is, gaat het weer mee naar de shows in Los Banos en Chowchilla. De jury kijkt dan zo’n beestje van alle kanten aan en dat duurt en blijft duren. Het gaat er superserieus aan toe en het is niet niks, als je wint! En áls je dan in je eigen groep al gewonnen hebt, bijvoorbeeld in 4-H, mag je als beste en reserve-beste ook nog tegen de besten van FFA. Wie dan wint, heeft de kampioen van de jaarlingen. Maar hetzelfde wordt ook nog herhaald met alle ‘heifers’, de tweejarige koeien, oftewel vaarzen. Deze beestjes zijn al meteen stukken groter en zijn al dicht aan hun eerste kalfje toe. Ook het laten dekken van de koeien is de verantwoordelijkheid van de kinderen zelf, kost natuurlijk ook geld. De vaarzen worden geshowd door dezelfde kinderen als de jaarlingen, want ze kopen elk jaar zo een nieuw kalf.

De winnaar van alle dieren wordt de Surpreme Grand Champion. Dit jaar was dat de vaars van Karly, de kleindochter van Dick en Elly. Karly’s moeder Trudie heeft mij als 17-jarige tijdens mijn allereerste Amerika-reis met mijn ouders een week op sleeptouw genomen en dat heeft geresulteerd in een penvriendschap die al jaren stand houdt. De laatste jaren komt er van schrijven niks meer, maar gelukkig zien we elkaar nu regelmatig. Trudie heeft een paar keer Nederland bezocht, want ook haar man Gary is weer een kind van Nederlandse ouders en zijn vader heeft mijn pa vroeger zelfs leren auto rijden. De wereld is klein … Het is heerlijk om Trudy zo weer te zien. Ik heb deze week geen titels bij alle foto’s gezet, maar ik zal hier een fotootje van Trudy boven zetten, onze vriendschap is heel belangrijk voor me.

Ook Karly’s grote zus Kory doet het erg goed met haar koeien. De nichtjes Samantha en Cassidy en ook neef DJ slepen ook wat prijzen in de wacht. De laatste drie zijn kinderen van Dirk, de oudere broer van Trudie. Ook zus Lenie levert haar aandeel in de persoon van Keagan, haar veertienjarige zoon die thuis ‘niet in de koeien’ zit, maar bij oom Dirk en oom Case wel een koe heeft gekocht.

Na de keuring van de koeien, duurt het nog veel langer voor de beste showmanshipkids bekend zijn. Karly wint in haar groep, ze doet het echt super, net als DJ die bij de jongeren wint. Uiteindelijk moeten ze een ouder meisje voor laten gaan als winnaar, als beste ‘showman’, maar Kory zit er als derde héél dicht bij. Die kinderen moeten echt heel lang strak voor zich uit kijkend zo’n koe helemaal perfect rondjes laten lopen, op tijd stil laten staan en ook nog met koeien van anderen rondsjouwen, bewonderenswaardig.

Want ja, natuurlijk zal het makkelijker zijn als je vader thuis 3000 melkkoeien en 26000 kalveren heeft staan, zoals de kids van de Vlot Brothers ondervinden, maar ook die kids moeten er veel zelf voor doen. De meiden van Trudie hebben hun kalveren ook bij huis en stoppen er elk jaar weer centjes in.

En dan komt het moment van afscheid nemen, want de tweejarige koeien worden ook weer verkocht, de meeste tenminste. ‘s Avonds is de cow-sale en dat is helemaal een merkwaardig spektakel. Karly’s koe gaat als grand-champion als eerste, voor 5000 dollar. De winst is dus voor haar, zo kan ze de kosten van opfok en dekking betalen en weer een nieuw kalf kopen. En soms kopen mensen een koe en gaat de koe ‘back to the floor’. Dat snapten we dus helemaal niet. Nu blijkt dat er een grondprijs gesteld wordt door de fokker van de koe. Degene die er bovenuit gaat bieden kan de koe of mee naar huis nemen en de volle mep betalen óf de koe terug geven aan de vloer. Dat betekent dat de fokker de koe terug koopt en het bedrag wat boven de vloerprijs geboden is, naar het kind gaat wat de koe heeft geshowd en al het werk eraan gehad heeft. Bijvoorbeeld: Keagans koe werd voor 2500 dollar ingezet door Dirk en Case als fokkers, Trudy en Gary boden 3400 dollar voor het dier en zonden het terug naar de vloer. Dat betekent dat Dirk en Case het dier terug kopen voor 2500 dollar en dat Trudy en Gary 900 dollar aan Keagan betalen als een soort ‘sponsors’. Zo steunen veel mensen deze kinderen en houden zo de traditie levend. De kinderen gebruiken vaak de opbrengst ook voor hun studie.

Naast al deze handel werden ook nog diverse studiebeurzen uitgereikt aan de oudste groep, betaald uit advertentiegelden in het programmaboekje. Zo sprokkelen veel kinderen studiegeld bij elkaar. Het is een wereld apart!

Vandaag geen zwik Vlot-Nieuwkoopkinderen meer op de vloer, de meesten studeren inmiddels en Cole, die wel showt, hebben we niet gezien. Ook Makenna, inmiddels ook al 10 jaar jong, die haar varken showt, lag waarschijnlijk al op bed.

Wij hebben er een erg leuke avond en gaan ook nog wel met een prachtig Redwood-houtenbord voor op onze cantina, terwijl Hans en Janny blij zijn met hun naambord en Luc en Melanie een houten beer kopen. De verkoper is van Columbiaanse afkomst en weigert nog een woord Engels te spreken nadat hij door heeft dat het ook in het Spaans kan. En ouwehoeren, die vent. Johan en Jesse geven de centjes uit aan een ritje in de achtbaan. Ook leuk! En Hans, die heeft na 7 jaar weer zijn geliefde cinnamon roll (wij ook trouwens).

Wij hebben Peet uit zijn bed gebeld om hem te feliciteren met zijn zesentwintigste verjaardag en gaan nu zelf het bed maar weer lekker in.

Klik hier voor de foto´s van vandaag.

Advertenties

4 gedachtes over “Dag 27: Los Banos Fair

  1. Gezellig was het zeker en wat waren ze weer lekker , de bordjes prima gelukt vd vakman
    De groeten van ons bij de country muziek goed geregeld Monique.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s