Dag 24: Bodie en Smith Valley

 

SONY DSC

Koud!!! Na een nacht lekker slapen in een heerlijk bed, was de lodge toch wel erg koud. Gelukkig was het warmer in het restaurant, waar Albert eieren met bacon en toast at en ik voor een joghurt met granola ging. Lekker fris en voedzaam. We zetten koers richting Smith Valley via een waanzinnig mooie route, we waren nooit noordelijker op de 395 geweest dan bij de afslag naar de Tioga Pass, maar dit is echt alleen nog maar mooier. Bij Mono Lake houden we een korte fotostop, maar het is nog zó koud ….

We denken Bodie State Historic Park om die reden over te slaan en het was vanmorgen ook niet duidelijk of de weg helemaal open was na de sneeuw van vrijdag. Als we bij de afslag toch het bord ´OPEN´ zien en gewone  auto´s erin zien gaan, besluiten we het gewoon te doen. De eerste 10 miles zijn verhard en de onverharde 3 miles daarna liggen er strak bij. Gewone auto´s hebben er ook geen enkel probleem. We parkeren, plassen, trekken vesten én jassen aan en gaan de wandel.

Het is zo gaaf bewaard, deze oude mijnwerkersstad waar ooit een hele florerende industrie was.

 

Van http://www.ontdek-amerika.nl

 

Bodie is een verlaten goudzoekersstad in Californië, een zogenaamde ghost town. Van de oorspronkelijke bebouwing is nog ongeveer 5% in tact. Het stadje is in 1962 uitgeroepen tot State Historic Park, en het wordt nu beschermd tegen verder verval. Er staan nog ongeveer 200 gebouwen, en Bodie is daarmee een van de best bewaarde spookstadjes van de Verenigde Staten.

Bodie is vernoemd naar Waterman S. Bodey (ook wel William S. Bodey genoemd), die hier in augustus 1859 goud ontdekte. Lang heeft hij niet in het naar hem genoemde plaatsje gewoond; hij overleed op 20 november van hetzelfde jaar. Op dat moment woonden er ongeveer 20 goudzoekers in het plaatsje. Na de bouw van de Standard Mill groeide de bevolking explosief, in 1879 telde Bodie ongeveer 10.000 inwoners. Het leven was er rauw en hard, Bodie had met z’n grote aantallen schietpartijen en overvallen een erg slechte reputatie. Ook de moeilijke weersomstandigheden maakten het leven in het stadje erg zwaar. Tijdens de hoogtijjaren verwerkte de Standard Mill voor een waarde van $ 14.000.000,- aan goud en zilver, maar na het jaar 1892 werden de opbrengsten steeds minder. Op 25 juli 1892 ging een groot deel van de huizen en andere gebouwen verloren tijdens een grote brand. Op 23 juni 1932 vernietigde een tweede grote brand opnieuw een belangrijk deel van de stad. De laatste bewoners verlieten Bodie in de jaren ’40 van de vorige eeuw.

Er worden nog geen toers gegeven zo vroeg in het seizoen, maar wij vonden het zeker de moeite van onze 10 dollar en de extra mijlen waard. Fotogeniek plaatsje en historisch heel interessant.

Wij vervolgen bij onze weg en genieten van de geweldige natuur om ons heen. Bergen, weilanden met vee, kleinschalig, ouderwets, mooie ranches, lieflijke halfvervallen dorpjes, ons ding, zeg maar he. In Walker stoppen we bij de Mountain View BBQ waar we genieten van een heerlijke lunch. We zijn niet de enigen, er stoppen veel reizigers en ook locals komen er een hapje eten, lekker buiten aan de picknicktafels.

 

Het is bijna kwart over twee als we in Wellington, NV (ja, weer de staatsgrens over) Dirk wakker maken uit zijn middagdutje. Hij is naar de kerk geweest, zoon DJ (die zijn eigen huis hier heeft) is mest aan het rijden op de boerderij. We krijgen een hartelijke begroeting en een snelle blik door het prachtige huis, net zo geweldig als dat in Chowchilla (nou ja, bijna dan). We mogen hier logeren en kiezen uit twee grote slaapkamers met eigen badkamer.

Daarna toeren we over de nieuwe dairy, waar ze 2700 koeien melken, Smith Valley Dairy. Overal waar het groen is, is Vlot-land. Hij en Valerie hebben deze ranch gekocht om in de toekomst hun twee jongens DJ (natuurlijk ook Dirk Jan Vlot, de derde generatie hier in de USA) en Cole hier een plek te geven als ze dat willen. Samen met broer Case runt Dirk ook nog de ranch in Chowchilla. De belangrijkste reden dat hij hier echter alleen in de weekenden is, is omdat hij dagelijks baseball-coach is op Chowchilla High. Veelzijdig en enorme sympathieke man, die ik inmiddels ook al 33 jaar ken. Natuurlijk belt oma Elly om te checken of we er zijn en om al even uit te zoeken wat we van plan zijn de komende dagen. Ze lijkt niet geschokt als ik vertel dat we in Los Banos slapen in plaats van in Chowchilla 🙂 Dochter Lenie wil graag nog komen als we er zijn en dat is dan wel weer heel leuk. Lenie woont toch ook 1,5 uur verderop.

En zo zit ik hier dan aan de bar van zo´n enorme Amerikaanse keuken mijn blog te typen. We gaan zo eten met de mannnen! DJ hebben we verblijd met stroopwaels, al blijken die tegenwoordig zelfs gewoon in Chowchilla te koop. Het moet niet gekker worden!

N.B.: de fotoblog is wat vertraagd, later!!

Advertenties

5 gedachtes over “Dag 24: Bodie en Smith Valley

  1. Echt leuk om te zien. Ik kan me die goudkoorts best voorstellen. Als je niets hebt en je denkt dat je in één klap rijk kan worden……Lijkt me geweldig om daar rond te lopen.

  2. Ik stap door je verhaal terug in de tijd. Wat gaaf dat te mogen zien met eigen ogen. Reis daardoor helemaal met jullie mee. Echt genieten, dank je wel. Prachtige foto’s.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s