Dag 21: Las Vegas The Show

Favorites - 3 van 7

Alsof er een bom ontploft was, zo zag het er hier vanmorgen uit. Alle bagage is mee uit de auto gekomen, omdat dat hier wel erg makkelijk is 🙂 Alle ruimte in het appartement en een bell boy die het hele spul voor je op de kamer brengt, natuurlijk tegen de bekende fooi. De auto wordt door de valet parking ergens heen gebracht, drie verdiepingen van dit grote hotel zijn parkeergarage. Niemand mag zelf parkeren. Wel erg prettig hoor. Als je de auto op wilt halen, scan je je kaartje bij een kiosk naast de buitendeur en ga je rustig op een bankje zitten wachten. Krijg je ook nog meteen een flesje koud water aangeboden, heerlijk. Toen onze Denali werd voorgereden, sprong ik er meteen in, maar dat was niet de bedoeling. Een valet-boy kwam keurig de deur voor me open houden, maar ik zat al pontificaal. Tja, niks gewend.

Zo´n luxe hotel heeft wel wat hoor. We zijn erg blij met deze keus en omdat we al 9 maanden van tevoren boekten, hebben we echt een onwijs mooie prijs voor Las Vegas. Voor 410 euro kom je hier voor drie nachten echt bijna nergens binnen en zeker niet in een compleet ingericht appartement waar het echt aan niets ontbreekt. Het is echter niet aan de beroemde Strip, maar net een blok erachter en het hotel heeft geen casino én is volledig rookvrij. En dat vinden wij dus heerlijk. Rustig, schoon en comfortabel. In de lobby is een hotelbar met een Starbucks en een klein winkeltje. Genoeg voor ontbijt in elk geval.

En daar begonnen we gisterenmorgen dus voorzichtig mee, want mijn eetlust is nog lang niet wat het geweest is. We hadden ´s avonds yoghurt met muesli en aardbeiensap meegenomen van Starbucks en koffie hebben we zelf in het appartement. Alle moed verzameld om toch maar even op de Strip te gaan kijken, vooral om te zien of we het zouden kunnen aanlopen voor de show in het Bellagio ´s avonds. We lopen hier tegenover aan de achterkant van het immense Planet Hollywood-hotel de voor ons inmiddels bekende Miracle Mile Mall in. Een grote verzameling van winkels en restaurantjes in een overdekte ruimte, maar zo gemaakt dat het lijkt dat je onder de blote wolkenhemel loopt. Zo´n zelfde soort mall bezochten we al eens in Ceasar´s Palace. Erg mooi gemaakt!

Ik ben al snel moe en heb gewoon nergens zin in en Albert vindt het wel zonde van zo´n dag in Vegas. Zoals altijd weer in deze stad, hebben we binnen de korste keren mot. Ik heb er niks mee, wil er niks mee en word er erg chagerijnig van. Ik heb dorst, ben moe en heb al die nepzooi al wel gezien. Elke vijf meter willen ze me iets geweldigs aanbieden, aansmeren of opdringen en hoewel ik meestal vriendelijk weiger, deel ik nu vooral een grauw en snauw uit aan deze of gene. Waarom werkt dat hier toch telkens weer zo op mijn zenuwen? En belangrijker: waarom ben ik hier nu weer??? Nou, eigenlijk omdat het altijd mooi op de route ligt, omdat we wel graag een mooie show gaan zien en omdat zo´n luxe hotel best lekker is. En omdat het altijd mooi weer is, al was die 38 graden van gisteren wel wat veel van het goede.

Al snel laat ik, bij het bekijken van een paar leuke oorbellen bij een standje (249 dollar, dus dáág!!) de kleine Olympus-camera uit mijn handen vallen. Nu hing die al met plakband aan elkaar, maar nu viel er weinig meer te plakken. Total loss verklaard. We overleggen, tussen al het gevit op elkaar door. Vervangen? Of de telefoons gebruiken? Eigenlijk heb ik het nooit een prettig werkend ding gevonden, maar altijd met die grote spiegelreflex lopen is ook niet handig met onze pijnlijke schouders en armen en ook gewoon niet praktisch. Ik zou graag een cameraatje hebben waar ik toch veel handmatig op kan instellen, met een flinke zoom erop, want mijn favoriete 17-50mm lens op de spiegelreflex komt daarin toch tekort. En omdat fotograferen nou eenmaal een grote hobby van me is, besluiten we voor wat nieuws te kijken.

Nou niet denken dat in zo´n mall met 200 winkels een zaak is die gespecialiseerd is in camera´s he? Omdat we allebei last hebben van onze schouders en armen, laten we ons in de mall lekker masseren. Omdat ik het geslenter al spuugzat ben en gewoon erg moe ben, besluiten we de auto te gaan halen en te gaan eten bij het Hofbrauerhaus hier aan het eind van East Harmon Ave. Daar kwamen we langs op de weg hiernaar toe en Albert heeft onwijs veel zin in een schnitzel. Mijn maag twijfelt nog, dus ik bestel een currywurst met frietjes. De worst is heerlijk en valt goed, van de frietjes laat ik het meeste nog liggen. We hoeven in elk geval vanavond geen eten meer. We rijden door naar de andere kant van de Strip, waar tegen de I-15 aan de grote electronicazaak Fry´s ligt, vroeger ging het halve forum hierheen voor fotospullen, maar met de huidige dollar is dat allemaal minder interessant. Compactcamera´s lijken ook een beetje uit de tijd, logisch met al die telefoons met camera´s, dus de keus is enigszins beperkt. Toch vinden we een Sony (altijd ons favoriete merk!) met alle wensen die we hebben en ook nog met dezelfde batterijen als de Actioncam, waar we al een dubbellader met extra batterijen voor hebben. Handig!

Me happy, al ben ik ook doodmoe. We wandelen nog even door de eens zo geliefde Bass Pro Shops, maar gek genoeg blijkt ook hier de herhaling ervoor te zorgen dat de sjeu er een beetje af is. Of komt het door onze totaal andere levenstijl? Toen waren we echt altijd bezig met paarden, land en stallen, outdoormensen. Alber schiet nog een paar beesten dood daar , we drinken een colaatje bij Johnny Rockets en besluiten terug naar het hotel te gaan. Na een frisse douche slaap ik weer een paar uur als een blok en rond kwart over zes gaan we weer in de benen. Op naar Bellagio. In de Miracle Mile nemen we als avondeten een Creamy Orange Smoothie bij Jamba en als we buiten komen is het al aardig donker.

Er zijn duizenden mensen op de been en het is, zoals mijn vader zou zeggen, een kijk waard. Hier zie je dames op hakken van 15 centimeter waggelen, gekleed in avondjurken met manlief ernaast op zijn gympen en korte broek. Extreem, (te) sexy of supersimpel, hier kan alles. De temperatuur is inmiddels erg aangenaam en ik krijg er warempel lol in. We kijken naar de prachtige waterfonteinen bij Bellagio, op muziek van Frank Sinatra, altijd al een van mijn favorieten. Eenmaal in het hotel lopen we richting het casino, want hoe je het ook wendt of keert, daar moet je altijd doorheen. Wij gokken echt nooit, niks aan, dus nemen we een drankje in de sportsbar. Oef, 6 dollar voor een diet coke …

Om 9 uur gaan de deuren van het theater van Cirque du Soleil open. Onze eerste show hier was Mama Mia in 2007, wat we superleuk vonden. Dit moet wat heel anders zijn en we hebben aan de hand van reviews gekozen voor O, want er draaien er nog een aantal van Cirque du Soleil hier. We hebben al in november mooie plaatsen gereserveerd. Midden voor het podium op zo´n vijf meter afstand. Ik denk dat de mensen achterin wel 50 meter verder zitten. En mán, wat was dat de moeite waard!

Hoe omschrijf je zoiets? Acrobatiek, mimiek, prachtige kostuums, dramatische gebeurtenissen, geweldige muziek en zang en continue afwisseling van decor, actie en acteurs. En dat alles in zoveel dimensies: het podium bestaat uit een bad met bewegende bodem, soms is het erg diep, want de acrobaten komen echt wel 15 meter (of meer?) uit de lucht duiken soms. En of ze nu van hoog of laag in die bak terecht kwamen, ze kwamen gewoon niet meer boven. Of er kwamen er ineens een stel boven die je nooit gezien had. Blijkbaar zitten er onder water duikers met luchtslangen om iedereen meteen van zuurstof te voorzien. Onwijs! En dan ineens liepen ze weer over dat water, dus was die bodem gewoon weer naar boven. Waar dan die duikers ineens weer waren?

De kostuums waren tot in detail zo gaaf gemaakt, helemaal op het lijf geplakt met prachtige kleuren en subtiele details en dat zie je echt alleen als je zo dichtbij zit. Een komische rode draad in het geheel vormden een soort Peppi- en Kokkie-achtige mannen die als clowns werkelijk hilarisch waren. Foto´s maken was verboden, net als filmen, maar we hebben gewoon van de eerste tot de laatste minuut ademloos zitten kijken. Vijfhonderd procent ´wauw´!!

Favorites - 7 van 7

En nu, na een nacht goed slapen, hebben we alle bagage eens herpakt, de rotzooi weer georganiseerd en zijn we allebei fris gedoucht en klaar voor een klein tripje naar de Strip. Daarna hopelijk even zwemmen, hoewel het er niet aanlokkelijk uitziet buiten, veel wind. En vanavond voor het eerst naar Fremont Street, het oude Las Vegas, wat de laatste jaren enorm opgeknapt schijnt te zijn. We gaan het zien.

Advertenties

3 gedachtes over “Dag 21: Las Vegas The Show

  1. Ik heb zitten genieten van je opmerkingen over het optreden. Jammer dat je geen foto’s mocht maken, wel logisch ook. Mensen filmen alles en dan is het geen verrassing meer.

  2. Lieve help. Wat vervelend allemaal. (Buiten O natuurlijk) Zelfs voor mij als stadse een beetje veel dat Vegas sinds onze laatste keer. Gewoon overslaan lijkt me inderdaad zinnig en op naar de mooie natuur. Hoop dat je je weer wat beter voelt!
    Ps wij vonden O ook ERG mooi destijds.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s