Dag 19 & 20: Ziek van Route 66

SONY DSC

Onzin natuurlijk, dat ik ziek zou zijn van Route 66 en dat gemauw van Albertje Kretiek Himself zou ik ook maar naast me neerleggen. Hij was het die Route 66 graag in deze reis als een soort rode draad wilde opnemen en ja, het is erg toeristisch. Het leukst vonden we toch wel Holbrook, vrij authentiek, ondanks de vele Route 66-hotels, waaronder de Globetrotter Lodge.

Omdat de Grand Falls al droog stonden, besloten we maar gewoon de Route 66 hier en daar op te pikken op weg naar Kingman. We gingen eerst naar Winslow Arizona waar het beroemde beeld staat. ´Standing on a corner in Winslow Arizona´, zoals de tekst luid in het nummer Take it Easy van de Eagles. We zijn niet de enigen die op de foto gaan met het beeld en de leuke vrachtwagen die erbij staat. Leuk uitstapje.

 

Bij Flagstaff nemen we exit 211 naar Wiwona en die brengt ons ook weer op de historische route. Flagstaff is een behoorlijk grote plek en de sfeer is er leuker dan ik me herinner, maar ja, we stonden hier in 2007 dan ook met een camper met een kapotte slide-out en bij temperaturen rond het vriespunt. Was gewoon niet leuk. Het weer is vandaag in elk geval stukken beter! Op onze trip down memory lane, besluiten we ook nog eens in Williams te gaan kijken, waar we  in 2006 met Peet en Esmee op de camping stonden en de ´Train into the Grand Canyon´ namen.

Net voor Williams zien we het bord Bearizona en ach, we hebben tijd zat, dus we besluiten een rondje beren en andere dieren te gaan kijken. Net de Beekse Bergen, leuk hoor, als tussenstop. We eten er een hotdog als lunch en zetten na een dik uur de reis voort naar Seligman, waar we bij Angel´s Barbershop vergeefs zoeken naar het visitekaartje van Stal Nieuwenoord in boek 2006-1. Jammer! Ik koop er een paar souveniertjes en we maken foto´s van dezelfde oude meuk als 10 jaar geleden.

Het stuk Route 66 van hier naar Kingman is lang en saai, je kan beter gewoon de snelweg nemen, maar ja, dat herinnerden we ons toch te laat. Kingman zelf is aardig, maar niet bijzonder, al hebben we gelukkig wel een heel fijn hotel, het Best Western Wayfarers Plus. Grote kamer met alles erop en eraan. We gaan eten bij het Damred Steakhouse, al ga ik niet van harte mee. Ik heb al een uurtje of twee op bed gelegen, want vanaf Seligman voel ik mijn maag al draaien en ik ben zo dood- en doodmoe. Ik eet gewoon mee, maar van hart gaat het niet. Terug in het hotel, chat ik een tijdje met Valerie Vlot in Chowchilla. Haar man Dirk en zoon DJ verwachten ons zondag op hun nieuwe bedrijf, de Smith Valley Dairy in Wellington, Nevada. Ik ben al tijden op zoek naar een fatsoenlijk hotel in de buurt maar dat valt niet mee. Val weet dat blijkbaar ook en roept dat we gewoon bij hen in huis slapen. Wel even een bed zoeken en verschonen, want ze weet niet of de laatsten dat gedaan hebben 🙂 Ik ben blij met haar spontane aanbod en we kijken er erg naar uit om zondag met DJ en Dirk te eten. Mooie mannen, die Vlots. Aan de hand van dit gesprek, passen we onze route wat aan om zondag wat vroeger bij hen te kunnen zijn. Want ondertussen blijkt ook Bodie State Park open te zijn gegaan deze week en dat past mooi op de zondagmorgen. Maar we moeten dan wel zaterdag even flink doortrekken en boeken dus een resort in June Lake in plaats van Lone Pine. Death Valley hadden we al gecanceld, slapen onder de sterrenhemel doen we thuis zo vaak en we hebben al heel veel woestijn gezien. Daarna val ik zo mijn bed weer in.

En dan, midden in de nacht, gaat het fout. Diarree, overgeven en zo slap al een vaatdoek. Wat een ellende. Ik voel me echt ziek, maar gelukkig lucht het overgeven ook wel wat op. Alsof er een baksteen uit mijn maag is, maar zo hol voelt het daarna ook. Ik slaap daarna gelukkig nog wel een tijdje goed door, net als Albert. Het ontbijt bestaat uit slappe thee, jus d´orange en twee kleine yoghurtjes. Brood wil er niet in nog. Gelukkig is het ontbijt bij het hotel, ik had nu niet graag naar een restaurant gegaan.

We besluiten toch maar de geplande route via Oatman te doen, want we kunnen pas om vier uur inchecken in Las Vegas. De route daarheen is geweldig, met veel haarspelden en prachtige uitzichten. Ik hou alles binnen en drink liters water, zo´n ontzettende dorst. In Oatman nog ergere oude meuk als in Seligman, maar ja, het is wel beroemd om de ezels die met honderden dagelijks uit de bergen komen om eten te bedelen bij de toeristen. In de Tweede Wereldoorlog werden de sjouwezels van de mijnwerkers achtergelaten en de grote groepen ezels die hier nu nog in de woestijn leven, zijn daar nakomelingen van. Maar jullie voelen hem zeker al? Na de kangeroes die er altijd zijn, behalve als wij komen, hebben vandaag de ezels geen zin. Het heeft vier dagen geregend en daardoor is er genoeg vers gras en voedsel in de desert, dus blijven ze lekker daar. Geef ze eens ongelijk!

Mijn colaatje blijft erin, we hebben het snel gezien in Oatman en rijden door richting Vegas. Bij Bullhead City vindt Albert weer dat ik wat moeten eten, maar ik kan het echt niet. Hij haalt bij McDonalds wat voor zichzelf en komt terug met een aardbeienmilkshake voor mij. En dat was echt heerlijk, zo van genoten! Ik probeer in de auto nog wakker te blijven, maar als ik weet dat we op de goede weg naar Vegas zitten, geef ik me over en val ik weer als een blok in slaap. Erg voor Albert, want deze weg is zo verschrikkelijk saai en daardoor vermoeiend. De contouren van deze wonderlijke stad in de woestijn doemen op en we rijden langs grote buitenwijken de stad in. Ons hotel ligt aan East Harmon Avenue, precies één blok achter de beroemde Strip.

Dit is onze vierde keer in Las Vegas en eerlijk gezegd heb ik er weinig mee, maar het ligt altijd op de route. De drukte, de casino´s, de rook, de hitte en het nepgebeuren kunnen me gestolen worden. Maar wat ben ik blij met dit hotel. Een heel appartement voor onszelf met alles erop en eraan en weg van de drukte. We kijken uit op het zwembad en ik hoop daar morgen echt lekker te poedelen en een boekje te lezen op een ligstoeltje. We zijn aan rust toe, ik vooral nu, want ik ben nog steeds niet echt fit. Ik slaap dan ook weer een paar uurtjes voor het eten. Ik heb geen zin om het hotel te verlaten en ook geen idee wat te eten. We drinken een beker Starbucks-koffie in de lobby en zien dan dat de hotelbar een aardig menu heeft. Dus neem ik een kaasplankje en Albert een hamburger met frietjes. Ik knap er aardig van op en zit dus nu hier eindelijk toch een blog te maken. Mijn bed lonkt weer, maar ik ga toch even nog proberen op te blijven. Al zie ik niks van Vegas, hier is het prima. Maar morgen hoop ik toch genoeg opgeknapt te zijn voor O van Cirque du Soleil in het Bellagio. Dúre kaarten die we al maanden hebben …

Klik hier voor de foto´s van gisteren.

Klik hier voor de foto´s van vandaag

Advertenties

5 gedachtes over “Dag 19 & 20: Ziek van Route 66

  1. Altijd vervelend om ziek te worden in een vakantie. Gelukkig dat je inmiddels weer wat opgeknapt bent. Lekker rustig aandoen vandaag en hopelijk dan morgen weer in staat om wat te gaan ondernemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s