Dag 14: Rural New Mexico

SONY DSC
DIT IS EEN MUURSCHILDERING – MENSEN ZIJN DUS NIET ECHT – MOOI

Om acht uur gisterenavond ging bij ons allebei het lichtje helemaal uit. Als we nog naar de zonsondergang hadden willen gaan kijken bij White Sands, was dat dus gewoon echt niet meer gelukt. Wij vonden het wel best, dat heerijke bed lonkte naar ons en ik heb zelfs midden in de nacht tegen Albert gezegd dat ik het wilde inpakken en meenemen, inclusief de kussens. Vanmorgen waren we dan ook al om vijf uur klaar wakker en uitgerust. Wij niet alleen trouwens, want we hoorden best wat gepraat en geloop om ons heen. Ik ben de lobby ingeslopen om verse koffie te gaan halen, heerlijk!

En zo waren we om zeven uur al klaar met het prima ontbijt in het hotel. Veel fruit, yoghurt, boterhammetje, eitje en de verleiding van warme pancakes en wafels netjes kunnen weerstaan. Om half acht waren we op pad en zagen we eigenlijk pas iets van Alamogordo, want ons hotel stond helemaal vooraan in het stadje. Eén van de velen, echt niet normaal, het ene na het andere, om over restaurants maar niet te spreken. Gewoon zo´n lange straat met commercie, net zoiets als bijvoorbeeld in Moab. Het volgende stadje, Tularose, was veel authentieker, met leuke westernpandjes, mooie straatjes en curiosa-winkeltjes. Daar namen wij de 70 East naar Ruidoso.

 

Van de woestijn de bergen in en niet zo´n beetje ook. Ruidoso is echt een wintersportplek, met skiliften, lodges en veel toerisme. Erg gaaf trouwens hoor. Veel houtsnijwerk, veel leuke winkeltjes, op het truttige af zouden sommigen zeggen, maar ik hou van dat sfeertje. We hadden sowieso helemaal onze dag vandaag. Het prachtige gebied rond Ruidoso en Capitan, terug richting de 70 via het historische Lincoln City, is helemaal ons ding. Veel paarden en koeien, veel hillibiillie-rommelige boerderijtjes, oude auto´s die helemaal weg staan te roesten of geweldig zijn gerestaureerd, kortom, landelijk, rural Amerika. New Mexico is nog erg authentiek en je waant je in de jaren ´50. Bij Annie´s Giftshop scoor ik heerlijke koffie-to-go en twee huisgemaakte caramel-salted cookies.

Daarna kwam een veel opener, maar toch wel mooi landschap tot het stadje Roswell, waar ik heel erg nodig moest plassen en we dus maar een vroege lunchpauze in lasten. We moesten trouwens wel, want de daarna volgende 150 mijl of zo, zou er echt niet veel meer volgen. We vlogen zo´n beetje bij Buffalo Wild Wings binnen, waar ik nog snel van een oudere man af moest raken die ons hoorde praten en meteen een gesprek aanknoopte over waar we vandaan kwamen. Nederlands is blijkbaar een vreemde taal en ik moet zeggen: we hebben nog geen Nederlanders gehoord of gezien deze reis. Opgelucht en wel konden we aan tafel en daar moesten we kiezen uit wel 18 verschillende sausjes voor onze boneless wings. Eh …. daar kwam de manager aan te pas, die met een sampler van al die sausjes kwam, zodat we konden proeven. Echt heel attent! We kenden BWW nog niet, maar hebben er heerlijk geluncht.

Iemand, Ingeborg, vertelde me, dat we echt niet naar Roswell moesten gaan, want New Mexico is daar erg saai! Daar zie je het verschil tussen de stadsmensen en de (hervormde) plattelandslui. Wij vinden het geweldig, die eindeloos lange wegen, met hier en daar een koe, zelfs wilde paarden, de lucht vol met mooie wolken en maar toeren met countrymuziek op de radio. Rare liedjes soms, wat denk je van een man die zingt van ´Don´t you touch my Willy´? Uniek. En dan die grote trucks, van die oude two-pipers, met grote veewagens erachter. We kunnen er geen genoeg van krijgen.

 

Het was vier uur toen we hier in Tucumcari, Route 66 opdraaiden. De eerste stad in New Mexico, na Amarillo in Texas, waar de oude weg doorheen loopt. Veel vergane glorie, veel achterstallig onderhoud aan huizen, veel armoe, het straalt er vanaf. Het toerisme zorgt hier voor inkomsten en er zijn een aantal oude hotels in volle glorie hersteld, zoals het Motel Safari, waar wij vannacht slapen. Keurig gerestaureerd met de sfeer van toen en het comfort van nu, al moet ik bijna op mijn knieën voor de wastafel, zo laag. De oude radio stond aan bij binnenkomst. erg leuk.


We reden het stadje rond om nog wat foto´s van muurschilderingen te maken en gingen daarna eten bij het Pow Wow motel. Lekker! Ook daar een paar mooie schilderingen op de muur. Na het eten was het schemerig genoeg om nog wat van de bekende neon-verlichting op de foto te zetten. En nu maar hopen dat het wat rustiger wordt buiten, want ze dendereren hier vlak langs hotel met stevige uitlaten en soms harde muziek. Tja, we liggen dan ook bijna op Route 66.

De foto´s op het fotoblog volgen echt morgen pas (hopen we!).

Advertenties

8 gedachtes over “Dag 14: Rural New Mexico

  1. Dat sfeertje vind ik inderdaad ook helemaal geweldig! Jullie genieten volop van de reis, dat spat van het blog af, heerlijk! Een cadeautje om via jullie wat me e te krijgen van staten waar we zo snel niet komen.

  2. Wat klinkt dat allemaal heerlijk zeg! Zonnetje, mooi auto, gave landschappen en country on the radio. Wat heeft een mens nog meer nodig?

    Ik krijg bijna spijt dat wij niet naar New Mexico wilden. Zo te horen is het juist wel onze “Cup of tea”.

  3. Ben na een dik uur weer bij-gelezen. Ontzettend leuk jullie te volgen, alles te lezen van de reis, de foto’s en het scoren in de winkels. Heel handig vond ik de waszak voor de nieuwe kleding. Met zo’n geweldige chauffeur als Albert kan de reis alleen maar plezier zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s