Dag 4: Koeien kijken in Chowchilla

 

Het was weer gezellig vannacht. Toet, toet, toet … mensen die weleens op het platteland van Amerika zijn geweest in de buurt van een spoorlijn, weten wat we bedoelen. Héle lange treinen en de machinisten zijn verplicht om luid toeterend de overweg te naderen. Die ligt hier op zo´n 100 meter vandaan en de treinen rijden ´s nachts door. Gelukkig niet elke tien minuten, maar toch. De airco draaide, maar wij vonden het gewoon fijn om het raam een stuk open te doen. Dus sliepen we op het oude vertrouwde geluid van de snelweg, zoals we in Beesd jarenlang deden en hoorden we af en toe de toet toet. Niet erg hoor, we vonden het zelfs wel komisch, vooral omdat we na drie uur weer helemaal klaar waren met onze nacht. Albert heeft de koffiezetter van Keurig ontdekt, wat hier blijkt te staan voor goede koffie en voor het ontbijt hadden we elk al twee bakjes op, was Alberts blog geschreven, had ik de nieuwe Flair online gelezen en nog veel meer.

 

Om zeven uur schoven we aan bij het ontbijt hier beneden en dat was voor Amerikaanse begrippen erg goed! Alles erop en eraan, al zal je hier vergeefs zoeken naar kaas en vleeswaren, maar ja, dat eten ze hier ook niet voor het ontbijt. We bakten onze eigen pancake in een vernuftig apparaat, hadden lekkere toast met scrambled eggs en een yoghurtje. Het is rustig in het hotel, maar prima, wij gaan hier over een paar weken gewoon weer terug komen. Miss Elly was om kwart voor negen nog niet startklaar, dus besloten we even een stukje te gaan toeren. Naar Madera, vanaf daar terug  naar Hensley Lake en zo door de prachtige glooiende heuvels vol vee en paarden weer naar Chowchilla. We hebben dit gebied nog nooit gezien in het vroege voorjaar, altijd waren we een maand later ongeveer en het heeft deze winter eindelijk weer eens goed geregend. Alles bloeit, bermen vol kleur, weilanden vol mooie bloemetjes en in de verte ligt de sneeuw dik op de Sierra Nevada. We zitten hier in de uitlopers van Yosemite, het park moet prachtig zijn nu!

SONY DSC
Elly´s stulpje

Om klokslag 10 uur staan we bij Elly op de stoep en na een kop koffie vertrekken we naar de dairy, de grote kalverranch en melkveebedrijf van de Vlot Brothers Dick en Case. Case is op kantoor en we zien dat hij erg druk is. Wij komen hier voor de zoveelste keer, dus besluiten we om zelf de ronde te gaan maken mét de actioncam voor op de auto. Het bedrijf op film, voor de liefhebbers. Albert is de man van de filmpjes hier, dus wacht maar rustig af. We kijken nog even in de melkstal en gaan dan kijken of Darcy thuis is. Dat is ze niet, maar Elly wil graag even in de werkplaats achter het huis gedag gaan zeggen bij een paar van de monteurs. Zij en Dick hebben jaren in dit huis gewoond en ze is voor het eerst na zijn overlijden weer op de boerderij. We maken hier en daar een praatje en gaan dan naar Road 7, waar Trudie en Gary wonen.

 

Trudie is alleen thuis en we zijn blij haar weer te zien. Zij is zo iemand die ik jaren niet kan zien en in een split second weer mee door kan alsof het gisteren was. Al 33 jaar inmiddels, ik hou zoveel van haar. Al even lang ken ik Gary, lang verhaal, maar zij hebben elkaar leren kennen via wederzijdse vrienden toen wij in 1983 hier waren. Gary is er jammer genoeg niet, maar die zien we over een paar weken hier nog wel. Net als de bruid Kerry trouwens. We krijgen lekkere crackers met kaas en salami en dan wil Elly ons nog mee uit lunchen nemen. Ha, we worden alweerom half zes voor het diner verwacht, dat wordt echt te dol. We houden het bij de crackers, Trudie laadt onze auto vol met water, Coke Zero en een fles Margarita, want er is heel veel over van de bruiloft vorige week.

Wij brengen Elly thuis, gaan de auto van een dikke laag stof bevrijden bij de wasstraat en nemen dan even een break in het hotel. Albert doet een dutje op het grote, heerlijke bed en ik bekijk de foto´s en films en backup alles op de externe harde schijf die we mee hebben genomen. Ondertussen schrijf ik al een stuk blog, die ik dus nu aanvul, want we zijn na de pauze terug gegaan om Elly op te halen. Trudie had een tafel gereserveerd bij Sal´s Mexican restaurant in Madera om samen te eten en daar bleken ook dochter Karly en haar man Johnny en schoonzus Darcy met de drie jongste meisjes aangeschoven te zijn. Gary was nog niet terug en Casey moest met Makenna naar softball. Albert heeft twee nieuwe vriendinnetjes, de tweeling was helemaal op dreef met de grote nieuwe kindervriend die ze nog nooit eerder ontmoet hadden. Ook Valerie, de vrouw van oudste zoon Dirk, had ons uitgenodigd om bij hen te komen eten, maar dat moeten we dan maar tegoed houden voor over een paar weken. Morgenochtend gaan we namelijk hier weer weg. Lekker samen verder vakantie vieren, op naar nog meer zon en naar nieuwe dingen.

 

Chowchilla is er niet beter op geworden, zei Elly vanmiddag en ze heeft wel gelijk. Het is verloederd, onfris geworden en dat blijkt uit heel veel dingen. Wij besloten net na het eten nog een klein ijsje bij McDonalds te halen en ik schrok gewoon van hoe het er daar uitzag. Wij zijn in Nederland en Spanje gewend aan hele mooie gebouwen, allemaal strak nieuw meubilair en bestelsystemen via touchscreens. Hier is er zeker 10 jaar geen kwast aan te pas gekomen en zitten de scheuren in de oude skai-leren stoelen. En gisterenavond vonden we eigenlijk hetzelfde bij Perko´s, al smaakte het eten prima. De armoe straalt van heel veel winkels en restaurats af en ook aan veel mensen zie je het af helaas.

De tegenstellingen zijn groot, als je bijvoorbeeld het huis van Elly ziet of maar niet te spreken van dat van Dirk en Val, dat is bijna Dynasty, zeg maar. Maar daarachter zit wel een groot bedrijf met heel veel vee, veel werk en ook niet altijd grote bedrijfswinsten. Kortom, ik ben niet jaloers … Dertigduizend kalveren in de opfok, vierduizend melkkoeien in Nevada en ook zo´n drieduizend hier en meer dan honderd man personeel, ik geef het je allemaal te doen!

fotocowboy

Klik hier  om de foto´s te zien die vandaag zijn toegevoegd bij Chowchilla

 

Advertenties

5 gedachtes over “Dag 4: Koeien kijken in Chowchilla

  1. Die trein ken ik ondertussen. Wat maakt dat een herrie!! Bij mijn stage lag hij op ong. 50 meter afstand, maar gelukkig reed hij niet snachts. Ik ben benieuwd naar dat filmpje van het bedrijf dus wacht geduldig af!

  2. Weer een smaakvol verhaal. Het ontbijt in Amerika vind ik niet zo lekker. Altijd zoveel zoete dingen.Maar ja , ’s lands wijs ’s lands eer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s